Nabeschouwing

Nadat we in 2015 en 2016 naar IJsland reisden, wilden we deze keer eens in putje winter gaan.
Hoofdreden daarvoor was dat we een bezoek wilden brengen aan een Ice Cave, iets wat slechts mogelijk is tot midden maart.

Omdat Leen nu voor het eerst meeging, wilden we haar graag de hoogtepunten van het eiland laten zien. En vermits het winter is, zullen dat dus hoofdzakelijk plekken zijn langs de, zo goed als altijd berijdbare, Ring Road 1.
Vandaar dan ook heel wat herhalingen van eerdere bezoeken, maar in IJsland is dat helemaal geen straf, integendeel zelfs.

De weken vóór afreis vroegen we ons al af of de weerberichten eigenlijk wel klopten, het was er immers steevast warmer dan bij ons. En op de webcams was er nauwelijks sneeuw te zien, behalve in het noordoosten dan.

Onze vrees bleek bewaarheid: IJsland kent momenteel de warmste winter in 100 jaar en van echt winterse omstandigheden was er dan ook nauwelijks sprake. Met als dieptepunt de annulatie van de Ice Cave tour: de ijsgrot was namelijk....volledig onder water gelopen...
Pech, pech, pech, maar dat zijn uiteraard zaken die men niet de hand heeft.

We zagen, ook al door deze veel te warme omstandigheden én de bijna altijd aanwezige dichte bewolking, slechts 2x het noorderlicht, maar helemaal niet met de intensiteit zoals we het eerder al meerdere keren gezien hebben. Maar Leen kan nu tenminste ook zeggen dat ze het gezien heeft 🙂.

Het toerisme in IJsland dreigt stilaan uit zijn voegen te barsten en het slachtoffer te worden van zijn eigen succes. Zelfs nu, volledig buiten de vakantieperiodes, lijkt het land zowat overspoeld door Aziatische toeristen. In één bepaald hotel waren we zelfs de enige westerlingen aan de ontbijttafel...
Op vele plaatsen moeten zelfs al dergelijke pictogrammen gehangen worden om duidelijk te maken dat in de westerse wereld, toiletten dienen om op te zitten en niet om op te staan...



Bij Black Beach bleek ook nog eens dat die Aziaten totaal andere normen hebben en alle regels en waarschuwingen aan hun laars lappen. De afgelopen jaren kwamen hier meerdere mensen om doordat ze door hun roekeloosheid meegesleurd werden in de kolkende golven.
Toen wij er nu waren maakten we deze foto's (ik kon er tientallen meer gemaakt hebben) en poste dit bericht in een FB-groep over IJsland. Daar werd het opgepikt en ik kreeg de vraag van een journalist of hij het mocht publiceren in een IJslandse krant, met de bedoeling om echt maatregelen te nemen tegen zoveel roekeloosheid. Men zou kunnen zeggen "eigen schuld dikke bult", maar het probleem ligt in het feit dat de reddingsdiensten hiervoor hun leven dienen te riskeren.


De prijzen zijn, alleen al door de koersverhouding EUR-ISK met 15% gestegen tov vorig jaar en zowat 25% tov 2015.

Desondanks staat het zo goed als vast dat dit niet ons laatste bezoek aan IJsland was. We weten echter nog niet welk seizoen we daarvoor gaan uitkiezen. Misschien wordt het wel eens een zomervakantie zonder de VS, maar wel naar IJsland. Al wordt dit dan wel 2018 vermits 2017 al vastligt (Kalamans Travelblog Zomer 2017)

Bedankt aan iedereen voor de reacties via verschillende kanalen en we zien jullie graag terug voor onze volgende VS-reis vanaf 31 maart 2017: Kalamans Travelblog April 2017.

Ondertussen wordt de blogs verder bijgewerkt met heel wat foto's en video's.

Ook op onze FB-pagina posten we heel wat foto's van bijzonder landschappen: https://www.facebook.com/kalamanphoto/

11 februari 2017 - Hella - Keflavik



--> Overige foto's en/of video's volgen later <--

Het is andermaal een miezerige ochtend, wat een verschil toch met de 2 vorige keren toen we hier waren, en we plannen dan ook niet echt veel meer voor deze laatste dag.

We besluiten om nog eens een bezoekje te brengen aan Thingvellir NP. Daar willen we nog eens tussen de 2 platen lopen: de Euraziatische en de Amerikaanse tektonische plaat.
IJsland is de enige plaats ter wereld waar deze breuklijn zichtbaar is. Elders ligt die overal op de zeebodem.




We schrikken ons hier een hoedje als we deze omgeving vergelijken met ons bezoek van 2015: overal moet er nu betaald worden voor de parkings (waarvan er ook heel wat bijgekomen zijn). Zelfs de toiletten zijn nu, waarschijnlijk als enige in IJsland, betalend.
Men is er ook een gigantisch Visitor Center aan het bouwen dat geopend wordt in de zomer van 2018.
Hier is het overduidelijk dat het toerisme in IJsland echt booming business is. Als dat maar goed afloopt en het zich uiteindelijk niet tégen het land zal keren...

--> foto's

De Öxarárfoss waterval valt van de Noord-Amerikaanse plaat in de breuklijn met de Euraziatische plaat.



We sluiten hier ons "natuurbezoek" aan IJsland af en gaan via Reykjavik naar onze eindbestemming.

We nemen onze lunch in het Reykjavik Hard Rock Café.
Hier is ook een bijzonder verhaal aan verbonden. De maatschappij achter de keten van restaurants had al meerdere keren een aanvraag ingediend om hier ook een vestiging van Hard Rock Café te beginnen, doch dat werd steeds geweigerd met als reden dat "er al genoeg restaurants waren in deze straat". Blijkbaar was er echter een lacune in de regelgeving, want die sprak enkel over "restaurants op gelijkvloerse verdiepingen". Hard Rock Café diende daarop prompt een aanvraag is om op de benedenverdieping een winkel te openen. Dat werd direct goedgekeurd en pas daarna maakte men bekend om ook een restaurant op de eerste verdieping te beginnen...
We hebben er alvast lekker gegeten, maar tezelfdertijd is de schitterende natuur van IJsland ineens ook zó ver weg...

Na het eten lopen we nog eens naar Harpa, het in 2011 geopende concert- en congrescentrum. Door zijn vormgeving met vooral veel glas, is het een echte eyecatcher. In 2013 kreeg het een prestigieuze architectuurprijs.
Met de bouw van Harpa werd in 2006 al gestart, maar de economische (banken)crisis heeft de bouw enkele jaren lamgelegd en het leek er zelfs op dat de bouw nooit voltooid zou worden. Uiteindelijk is besloten dit belangrijke project toch af te bouwen om Reykjavik daarmee te voorzien van een nieuwe culturele hotspot en publiekstrekker. Het Harpa is naast congrescentrum met kleine en grote zalen namelijk ook de residentie van de IJslandse opera en het IJsland symfonisch orkest.

Harpa is een project wat Reykjavik internationaal in de belangstelling heeft geplaatst. De stad kan nu belangrijke congressen en grote concerten naar IJsland halen. De Harpa is een pareltje, zowel van binnen als van buiten. De glazen voorzijde, grote ruitpartijen die onder verschillende hoeken zijn geplaatst, geven afhankelijk van de zon en kijkhoek telkens een ander effect en een andere weerspiegeling. Niet alleen de directe omgeving spiegelt zich in het glas, ook de naastgelegen haven. Het blauwe glas past natuurlijk perfect bij IJsland, een land omgeven door zee. De glazen gevel beïnvloedt ook de lichtinval bìnnen;  in de centrale hal is die telkens anders.
En zelfs met dit slechte weer blijft het een mooi gebouw.

--> foto's

In Harpa worden rondleidingen gegeven en op de begane grond is een uitgebreide ‘open’ winkel aanwezig. Deze winkel, Epal genaamd, biedt gadgets, boeken, kaarten en cadeau-artikelen te koop aan. Het assortiment is breed en heeft een link met design, kunst en architectuur in brede zin. Harpa heeft ook een fraai terras met weids uitzicht over Reykjavik.
Dit weekend was er net een tentoonstelling over de reddingsdiensten in IJsland en die blijken over wel heel buitenmaatse rescue vehicles te beschikken...

--> foto's

Van hieruit rijden we rechtstreeks naar ons hotel. Het feit dat de autoverhuurmaatschappij in hetzelfde gebouw gevestigd is, maakt het extra makkelijk om de auto in te leveren.

We eten onze eerder gekochte broodjes op in de ruime ontbijtruimte waar er altijd gratis frisdranken, koffie en thee voorzien is.

Het weer: ganse dag miezerig, 5°C

Overnachting in B&B Keflavik Airport
Aantal gereden km:  183

10 februari 2017 - Hekla - Hella



--> Overige foto's en/of video's volgen later <--

Omdat Leen voor het eerst in IJsland is, wordt ook vandaag een herhaling van plekken die we eerder al bezochten. Toen (april 2015 en april 2016) hadden we schitterend weer met heel veel sneeuw, wat toen pareltjes van foto's opleverde. Nu is het echter iets helemaal anders met vooral miezerig en veel te warm weer.

Vorig jaar wilden we naar de Haifoss rijden, maar de dirt road was toen omwille van de sneeuw impassable. Dit jaar, in januari nota bene, willen we wel eens gaan kijken of we er nu misschien wél geraken.
We vertrekken bij een temperatuur van precies 0°C en we hopen er op dat de dirt road hard bevroren zal zijn. Als we de 32 verlaten zien we dat de weg inderdaad heel wat beter ligt dan vorig jaar en we wagen het er dus maar op. De 332 bolt prima en ook een stuk voorbij de splitsing met de 327 ziet alles er goed uit.
Maar dan, precies op de plek waar we vorig jaar rechtsomkeer maakten zien we een auto tot aan het chassis in het ijs zitten! Wow, dat ziet er echt niet goed uit. Meer nog, we zien de chauffeur voortdurend water uit de auto door zijn ruit hozen.
Echt dicht kunnen we niet komen omdat we daarvoor ook een bevroren rivier (althans dat denken we) door moeten en we niet het risico willen lopen om daar ook in te zakken.

--> foto's

We gaan zo dicht we kunnen en als ik op mijn vingers fluit blijken ze mij te horen. We roepen naar elkaar om te weten of ze ok zijn (ze zijn met zijn twee) en dat blijkt gelukkig het geval. Alleen zit hun auto dus wel volledig door het ijs en stroomt het water zo binnen. Het chassis draagt op het ijs, maar de wielen draaien in het ijle. Eigenlijk precies zoals wij voorhadden in april 2015, maar dan wel met sneeuw.
Ze vragen of we een touw of een kabel bijhebben om zo te proberen om de wagen er uit te trekken, maar jammer genoeg behoort dit niet tot de standaarduitrusting van een huurwagen.
De passagier stapt uit en zit direct tot aan zijn knieën in het ijskoude water. Hij komt naar ons gelopen en toen blijkt dat het ook Belgen zijn.
De man staat er rillend bij, met de blote voeten in doorweekte schoenen, maar gelukkig weet hij ons te vertellen dat de motor het nog doet en dat ze dus verwarming hebben in de auto.
Het water stroomt er echter wel voortdurend naar binnen.
Ze hebben ook al het noodnummer 112 gebeld, maar die komen niet helpen als het geen "life threatening situation" is.
Daarop belden ze met de autoverhuurmaatschappij en die zouden een takelwagen sturen.
Wij maken dan maar rechtsomkeer en doen nog een poging om via de 'service road' naar de Haifoss te rijden, maar ook daar ligt veel te veel ijs waarbij we niet kunnen zien wat eronder ligt.
De Haifoss zal dus pas een bezoekje van ons mogen verwachten als we hier eens in de zomer zijn.

Op de terugweg slaan we de korte zijweg in naar de Hjalparfoss.

--> foto's

De volledige omgeving is hier wel bijzonder mooi en compleet desolaat.

--> foto's

Een zowat verplichte stop bij iedere IJslandreiziger is de Gullfoss of de Gouden Waterval.

--> foto's

Hier begint het echter serieus te sneeuwen en bovendien is er ook heel wat stuifwater. De mooiste foto's zullen we hier vandaag niet maken...

--> foto's

Als we bij onze volgende stop, Geysir, komen is het weer echt slecht geworden, maar misschien net daardoor kan Tomas een prachtige foto maken van de Strokkur.

--> foto

De overige foto's van het gebied zijn van mindere kwaliteit.

--> foto's

Van hieruit rijden we rechtstreeks naar het hotel in Hella.

's Avonds gaan we bij-zon-der lekker eten in Strönd restaurant. Een naam die in een Nederlandstalig taalgebied niet direct zou gekozen worden voor een restaurant, maar hier in IJsland betekent "strönd" gewoon "strand".
We eten er dan ook met grote voorsprong het beste van de ganse reis.


Het weer: afwisselend opklaringen, sneeuw, regen. 0-3°C

Overnachting in Hotel Kanslarinn
Aantal gereden km:  245

09 februari 2017 - Hali - Hekla


--> Overige foto's en/of video's volgen later <--

We staan op met hetzelfde weer als waarmee we gingen slapen: regen...
Bovendien zijn de voorspellingen ook niet echt om vrolijk van te worden. Gelukkig rijden we door een regio waar we al 2x waren en toen wél onder een stralende zon.

Vermits de Ice Cave tocht geannuleerd werd, hebben we gisteren nog snel het Fosshotel Nupar kunnen annuleren en vervangen (echt kosteloos annuleren ging niet meer) door het Fosshotel Hekla.
Daardoor kunnen we de voorziene bezoeken van de 2 laatste dagen nu verdelen over 3 dagen.

Als eerste stoppen we bij Glacier Lagoon Jokulsarlon. Het weer en de zichtbaarheid zijn er echter zo slecht dat we slechts 5 minuten uitstappen om enkele nietsbeduidende foto's te nemen.

--> foto's

Voor wie wil zien hoe mooi Jokulsarlon kan zijn, verwijzen we graag naar onze blogs van 2015 en 2016.

Veel mooier wordt het bij het gletsjermeer Fjallsárlón.

--> foto's

Svínafellsjökull is de volgende stop. Dat is echt een prachtige gletsjer met bijzonder mooie kleuren en lijnen.

--> foto's en video

Een plaats waar we nog nooit waren, is de Kviamyrarkambur, Kviárjökull glacial lagoon. Deze keer besluiten we om nu wel eens dat ommetje te maken en het loonde toch wel de moeite.

--> foto's

Vorig jaar wilden we heel graag de Fjaðrárgljúfur canyon bezoeken, maar in april is die nog afgesloten. Het feit dat die vandaag wél toegankelijk is, bewijst nogmaals wat een extreem zachte winter IJsland momenteel kent (in het hotel vertelde men ons deze ochtend dat het de warmste winter is in 100 jaar).
Deze canyon is een 2 km lange groene kloof waar de Fjaðrá rivier doorheen stroomt en is zo'n 100m diep. Er zijn verschillende watervallen te zien.
Men kan door de kloof wandelen, al moet er af en toe door de rivier gewaad worden.
Het is ook mogelijk om boven langs de kloof te lopen en dat hebben wij gedaan. Van daar zijn er, zelfs in dat miezerige weer, heel mooie uitzichten.

--> foto's

Voor ons laatste bezoek rijden we ook nog eens langs Black Beach, ofwel Reynisfjara.
Black Beach wordt ook wel "het dodelijkste strand" van IJsland genoemd, wegens de talloze doden die hier reeds te betreuren vielen. Niet door één of ander ongeval, maar gewoon door de roekeloosheid van de toeristen. Ook vandaag weer waren we meerdere keren getuige van, meestal Aziatische, toeristen die alles omwille van de selfie, véél te dicht bij de oceaan kwamen.
Meerdere werden verrast door de golven die als een sneltrein op het strand donderen en zaten soms tot kniehoogte in het ijskoude water. Soms loopt dit niet zo goed af en worden mensen meegesleurd door de niets ontziende kracht van het water. Uit dit water gered worden is uitgesloten.
Talloze borden waarschuwen nochtans voor dit dodelijke gevaar, maar blijkbaar zijn sommigen dermate opgefokt door die selfiedrang dat ze het allemaal aan hun laars lappen.
Vroeg of laat dringen zich hier toch maatregelen op want op die manier vallen er nóg meer doden.
Dit zijn slechts enkele foto's die ik deze namiddag nam van onverantwoord gedrag.







--> foto's
--> video

De bekende watervallen Skogafoss en Seljalandsfoss bezochten we al diverse keren en die rijden we deze keer dan ook gewoon voorbij.

Het is al na 18u als we aankomen in het hotel.

Het weer: zo goed als de ganse dag regen, 3-5°C

Overnachting in Fosshotel Hekla
Aantal gereden km:  358

08 februari 2017 - Egilsstadir - Hali


--> Overige foto's en/of video's volgen later <--

Deze morgen begon met een onaangename verrassing. Toen ik mijn mails opende, was er ook een bericht van Glacier Adventure Tours:
"You have an Ice cave tour reservation on the 9th of February at 9:30  with Glacier Adventure.
We are sorry to inform that we have to cancel your tour due to heavy rain, the ice cave is flooded with water and there is no chance to enter the cave due to this conditions.
We are very disappointed to have to cancel your tour. We wanted to give you the information as soon as we knew so you could do an arrangement with travelling plans and other things.
Again we are truly sorry for this inconvenience."

Ach, dat is toch wel spijtig, want die Ice Cave Tour was één van de redenen waarom we deze keer in de winter naar IJsland kwamen. Die zijn immers pas te boeken tot eind maart.
We hoorden al van iedereen dat het weer deze winter extreem warm en nat is, en dat blijkt nu nogmaals.
Gelukkig kunnen we ons hotel voor morgenavond nog omboeken, zodat we nu de volgende dagen over wat meer tijd beschikken om de geplande stops te doen.

We vertrekken rond 10u onder een striemende regen, de eerste keer deze vakantie. We hebben wel nog de meeval dat de wolken niet echt volledig tot tegen de grond hangen, zodat we nog wat van de omliggende sneeuwbergen kunnen zien.

Vandaag staat er eigenlijk niet veel op het programma, het is gewoon een rustige rijdag langs de mooie fjorden van de zuidoostkust.

Soms nemen we even de tijd voor een korte stop om de woeste IJslandse wateren op foto vast te leggen.

--> foto's

We stoppen wel, zoals voorzien, bij de Saxa geyser. Een echte geyser is het echter niet. Het water wordt door de golven in een smalle geul gepompt en die eindigt abrupt, waardoor er maar één uitweg meer is voor die massa water: omhoog.

--> foto's
--> video's

De kustweg slingert zich langs de beukende oceaan en dat levert spectaculaire beelden op.

--> foto's

We komen hier ook echt geen enkele auto tegen en dat is wat ons zo aantrekt in IJsland.

Een stop die ook op de planning staat, is die bij Stokksnes-Vestragorn. Het weer zit echter niet meer mee, maar toch kunnen we er nog vrij goede foto's maken, vooral dan dankzij de vestimentaire bijdrage van Leen....



We blijven hier eigenlijk weer veel te lang en komen dan ook weer veel te laat aan bij het hotel (18u).


Het weer: 's morgens en 's avonds regen, overdag overtrokken maar droog bij 5-7°C

Overnachting in Hali Country Hotel
Aantal gereden km: 325




07 februari 2017 - Akureyri - Egilsstadir




--> Overige foto's en/of video's volgen later <--

Hotel Kea geeft een fantastisch ontbijt en daardoor vertrekken we opnieuw pas na 10u. Veel te laat eigenlijk, vooral omdat het een schitterende morgen is, met een prachtige zonsopgang.

Als we Akureyri verlaten, en het fjord oversteken, zien we het stadje van aan de overkant nog heel mooi liggen.

--> foto's

Eerste stop voor vandaag is de Godafoss, of Waterval van de Goden.

We rijden eerst naar de westelijke oever en merkwaardig genoeg staan er nu heel wat meer auto's op de parking dan vorig jaar in april, niettegenstaande het nu dus putje winter is.
En dat het putje winter is, merken we al direct als we uitstappen: het is hier gewoon één grote ijspiste. We kunnen ons nauwelijks op de been houden en vervloeken onszelf omdat we onze spikes niet meegebracht hebben. Die kochten we destijds om winterhikes te doen in het Zuidwesten van de VS en hadden er nooit aan gedacht om die mee te brengen naar hét land bij uitstek als het om ijs gaat...

Bijna op handen en voeten schuiven we naar een uitzichtpunt, maar eens daar aangekomen kunnen we nauwelijks iets zien van de machtige watervallen. Enerzijds omdat de zon op dit uur van de dag en in deze periode van het jaar veel te laag staat en de watervallen dan ook helemaal in de schaduw liggen. En anderzijds omdat er enorm veel stuifwater is. Ook dit is trouwens één van de redenen dat het er overal zo ontzettend glad is.

--> foto's

We besluiten dan ook na korte tijd om naar de oostelijke oever te rijden. Daar zullen we alvast geen last hebben van opstuivend water.

Daar moet men echter een stukje verder stappen om tot bij de watervallen te komen. En waar we vorig jaar, niettegenstaande de grote hoeveelheden sneeuw, vrij vlot over het verharde pad naar het uitzichtpunt konden stappen, is ook dit nu een heikele onderneming. Ook hier immers één grote ijspiste. Zodra het pad ook maar iets verandert in hellingsgraad, schuiven we langs alle kanten weg. Na heel wat stunt- en vliegwerk komen we uiteindelijk bij een uitzichtpunt, waar we toch nog wat foto's kunnen maken.


--> foto's

Wie heel wat meer én mooiere foto's + video's wil zien van deze machtige watervallen, kan terecht op onze blog van 2 april 2016

Hierna rijden we naar Lake Myvatn, waar we vorig jaar getuige waren van de opnames voor Fast & Furious 8 (zie zelfde blogpagina).
Het is hier bijzonder mooi en we rijden het volledige meer rond. Dit jaar echter geen speciale stops, die hebben we vorig jaar al gedaan.

We stoppen wel even kort bij de geothermische baden Jarðböðin, een heel wat rustiger alternatief voor de Blue Lagoon bij Reykjavik.

--> foto's

En ook bij één van de grootste solfatare velden van IJsland, dit van Hverir/Namaskard/Námafjall.
Hverir wordt in de volksmond vaak Námaskard genoemd. Het maakt deel uit van het Krafla-gebied en bevat heel wat modderpoelen en zwavelbronnen.
Hier heersen op een diepte van maar liefst 1000 meter, temperaturen van 200 graden Celsius.
Men ziet er overal de stoom uit de grond komen. Dit gaat met een gierend en fluitend geluid. Het is een van de mooiste solfatarenveld van IJsland.
Van vorig jaar echter weten we nog dat de grond daarrond een bijzonder modderige, kleverige bedoening is. Een soort klei die amper nog uit de schoenen te krijgen is.
We besluiten dan ook wijselijk om deze keer gewoon enkele foto's van op afstand te nemen.
Maar ook hier is het geen sinecure om de luttele meters tussen auto en uitkijkpunt te overbruggen. Ook hier immers weer een echte ijspiste. Daarbovenop staat er inmiddels ook een stormachtige wind, die ons gewoon vooruit doet glijden over het ijs.

--> foto's

Vorig jaar april was de aanrijroute naar het Vitti-meer nog niet sneeuwvrij gemaakt. Dit jaar is dit wel het geval en we rijden er dan ook naartoe. We willen wel eens dat mooie gekleurde meertje zien.
Zo zou het er moeten uitzien...

Afbeeldingsresultaat voor krafla ijsland

Maar dit kregen wij te zien...

--> foto's

Hier is het inmiddels echt stormachtig geworden en gewoon de korte helling van parking tot de rand van het meer overbruggen lukt bijna niet. We krijgen totaal geen grip op het ijs en het pad stijgt dan ook nog een beetje.
Dit zorgt echter wel voor hilarische toestanden, vooral op de weg terug naar beneden.
De laatste meters glijd ik gewoon naar beneden, naar de auto toe. Ik doe nog snel van op afstand de koffer open in de hoop om mij daar te kunnen aan vastnemen, maar ik kom zo'n meter naast de auto terecht. Ik kan gewoon niet bijsturen omwille van de gladheid.
Na heel wat strompelen en glijden kan ik eindelijk de auto vastnemen en mij dichterbij trekken.
En dan komt Leen "afgevlogen"......

--> foto's
--> video's

Zonder spijkerbanden kwamen we hier nooit meer weg van die parking, gewoon onmogelijk. Gelukkig zijn die in de winterperiode verplicht in IJsland.
En die zouden we ook bijzonder goed kunnen gebruiken op weg naar onze volgende stop, de Dettifoss en Selfoss watervallen. De Dettifoss is, wat waterverplaatsing betreft, de krachtigste waterval van Europa.

Vorig jaar werd de 21 km lange aanrijroute net vóór ons sneeuwvrij gemaakt. Nu ligt er geen sneeuw op de weg, maar iets dat veel erger/gevaarlijker is, namelijk een dikke, keiharde ijslaag, over de volledige breedte én lengte van de weg. En dit 21 km lang... x 2....

Slechts heel zelden slippen we een beetje, ook al dankzij de spijkerbanden, maar het is toch geen pretje om zo 42 km te rijden.
Als we onderweg eens uitstappen om foto's te maken van het prachtige ijslandschap, is het des te merkwaardiger hoe we hier kunnen rijden: we glijden zelfs gewoon, zonder iets te doen, naar de kant van de weg die het laagst ligt. 

--> foto's

Dat is ook niet direct geruststellend om helemaal tot het eind te rijden.
We doen het echter toch, en dat zou vergeefse moeite blijken. Daar waar we vorig jaar immers het 800 m lange pad dienden te overwinnen in een echte sneeuwstorm en soms kniediep in de sneeuw zakkend, is het ook hier nu weer opnieuw niets anders dan ijs, ijs, ijs...
No way dat we lijf en leden gaan riskeren om 2x800m te kruipen/strompelen om de 2 watervallen te zien die we vorig jaar ook al zagen. Leen was er vorig jaar dan wel niet bij, maar ze is wat blij dat we besluiten om rechtsomkeer te maken. Hierbij kunnen we amper de halve meter hoogteverschil overbruggen tussen parking en auto. Alleen dit al dient op handen en voeten te gebeuren. Ai ai ai, met onze spikes waren we hier zo maar over gevlogen...

We rijden nu ineens door naar onze eindbestemming en dat is voortdurend door een schitterend landschap, met de zon weerkaatsend op het ijs en/of sneeuw.

--> foto's

Wij kunnen nu gelukkig het zwarte lint volgen door de hagelwitte sneeuw.

--> foto's

Het is toch al 18u als we aankomen bij ons hotel. We krijgen een upgrade naar een superior room met lake view. Een welgekomen verrassing na een toch wel bijzonder avontuurlijke dag waarbij we heel wat afgelachen hebben.

Voor het avondeten gaan we te voet naar Egilsstadir en om 21u zijn we terug in de kamer.
Wellicht opnieuw geen noorderlicht. Het is wel volledig helder, maar ook zo goed als volle maan, en dat is geen goede situatie voor de aurora borealis.

Enkele minuten geleden kregen we van onze autoverhuurmaatschappij volgende mail:
"Tomorrow, Wednesday, we have a severe storm coming in with hurricane force wind gusts up to 50 m/s (180 km/hr) in western Iceland! We wanted to ask you to print out and hang this alert up for your clients and guests to see. Also to inform them about the dangers that follow travelling in these conditions. We highly recommend against any travels during this time especially along Hafnarfjall!"

Wij zijn nu wel aan de oostkust, maar 2 dagen geleden sliepen we nog in...Hafnarfjall. En morgen rijden we ook opnieuw naar het zuidwesten. Hopelijk geen al te grote problemen dus...


Het weer: afwisselend zon en opklaringen

Overnachting in Lake Hotel Egilsstadir
Aantal gereden km:  335

06 februari 2017 - Hafnarfjall - Akureyri


--> Overige foto's en/of video's volgen later <--

We vertrekken, na een heerlijk ontbijt, rond 10u. Veel vroeger heeft trouwens geen zin, vermits het pas dan echt volledig klaar is.

Behalve een uitstapje naar Hvitserkur staat er vandaag niets speciaal op het programma. Maar de rit op zich is dan ook al echt één om duimen en vingers van af te likken.
We rijden door voortdurend wisselende landschappen, dit vooral door de al dan niet aanwezigheid van sneeuw. Zodra we boven de 200m hoogte komen, zien we de sneeuw heel snel toenemen.

--> foto's

Het is vandaag zo goed als helemaal overtrokken, maar de wolken hangen hoog genoeg om alle besneeuwde bergtoppen te kunnen zien.


--> foto's

De 30 km lange zijweg naar Hvitserkur is volledig onverharde weg en soms zien we door de sneeuw amper waar we rijden.
De landschappen wisselen voortdurend, maar er is wel één constante, namelijk de IJslandse paarden. Die zijn opnieuw in grote aantallen aanwezig en zijn ook altijd even sociaal. Zodra ze iemand zien naderen, komen ze dichterbij.


--> foto's

Deze IJslandse paarden behoren tot de sterkste diersoorten op onze planeet en staan altijd buiten, zelfs in de meest barre omstandigheden. In IJsland is men dermate bevreesd dat de genen van dit oersterke ras zouden aangetast worden, dat men een wet uitgevaardigd heeft die zegt dat als een paard eenmaal het eiland verlaten heeft, het nooit nog mag terugkomen. Men wil op die manier vermijden dat het buiten IJsland in contact zou komen met andere paarden en zo hun eventuele ziektes terug naar het eiland zou brengen.

Normaal kan men vrij dicht tot bij Hvitserkur rijden, maar deze keer is de volledige weg tot bij de parking afgesloten, wegens "impassable". Daardoor "moeten" we een heel eind verder stappen. Onderweg zien we waarom die "impassable" is, nl door de grote stukken ijs die op de dirt road liggen. Naar beneden zou nog gelukt zijn, maar terug omhoog, zelfs met onze spijkerbanden, kon dit inderdaad misschien wel voor problemen gezorgd hebben. Bovendien rijden er hier ook heel wat auto's rond met tweewielaandrijving en die zouden het al helemaal kunnen vergeten.

Als we bij het uitkijkplatform komen, zien we Hvitserkur zoals we het nog nooit gezien hebben, namelijk volledig op het droge.


--> foto's

De afdaling van het uitkijkplatform naar Hvitserkur zelf is overigens ook niet zonder gevaar wegens de ijsplekken die hier en daar liggen. Het is er ook bij-zon-der steil naar beneden.

Het is ook hier weer volledig windstil en het is er heerlijk toeven. We zijn er helemaal alleen en blijven hier dan ook heel lang voor foto's en gewoon genieten van de stilte en omgeving.





--> foto's

Hier verblijft ook één van de grootste kolonies zeeleeuwen van IJsland en we zien ze inderdaad liggen.

--> foto's

Op weg naar het hotel in Akureyri komen we nog door een bergketen waar het bijzonder hard waait en waar het ook nog maar pas gesneeuwd heeft. Het levert bijzonder mooie, winterse plaatjes op.



--> foto's

Om 17u15 komen we aan bij het hotel, dat pal aan de bijzonder mooie Akureyrarkirkja ligt. Deze ietwat Sovjetfuturistisch ogende betonnen Evangelisch-Lutherse kerk, werd ontworpen door staatsarchitect Guðjón Samúelsson (1887–1950). Guðjón Samúelsson is overigens ook de architect van de Hallgrímskirkja in Reykjavík. De ingang van de in 1940 ingewijde kerk is bereikbaar via een trap die 112 treden telt. Het interieur van de kerk is vrij sober. Bijzonder is de aanwezigheid van het op één na grootste orgel van IJsland en een zeventiental gebrandschilderde glas-in-loodramen.


--> foto's

Net zoals vorig jaar gaan we bijzonder lekker eten in de Hamborgarafabrikkan. Wat men hier gepresenteerd krijgt is zo lekker dat het bijna een belediging is dat men dit 'hamburgers' noemt.

We laten nog ons kamernummer na bij de wekdienst van het hotel. Niet om ons morgenvroeg op te roepen, maar wel voor het geval er noorderlicht zou te zien zijn. Volgens de indexschaal is de kans daarop deze nacht echter heel klein.

Het weer: overtrokken maar droog, bij zo'n 3°C

Overnachting in Kea Hotel Akureyri
Aantal gereden km:  355